ما چهار نفر

X

ما چهار نفر

ما چهار نفر

فائزه و محمدجواد دو تا فرشته‌اي كه خدا به ما داده.

	محمدجواد و حرفاش
سلام به همه با مدير مهدكودك صحبت ميكردم و ميگفتم خانم نميدونم چه جوري به محمدجواد بايد ياد بدم كه قبل از اسم هر كس يه خانم يا آقا اضافه كنه. اون با تعجب به من گفت: خانم ميرحسيني باور كنين ما هم مونديم چون وقتي ميخواد بره دستشويي بايد سعيده جون اونو ببره و محمدجواد بلند ميگه: سعيد بيا ديگه ميخوام برم دسشويي. هرچي بهش ميگيم سعيده جون ولي قبول نداره كه همش ميگه سعيد. راننده سرويس مهدكودك محمدجواد آقاي ناصريه و يه سمند داره كه عشقه محمدجواده و خيلي هم با اون سمندش تند ميره و از همه ماشينا جلو ميزنه. يعني وقتي بچه‌ها كه همگي پسرن و يه دختر تو اونا خودنمايي ميكنه سوار ماشين آقاي ناصري ميشن داد ميزنن ناصري تند برو ديگه. خلاصه صبح كه منتظر سرويسش بوديم اومده به من ميگه: محمدجواد: مامان ناصري چرا نيومد؟ من: عزيزم ناصري نه آقاي ناصري. محمدجواد: خوب آقا ناصري چرا نيومد؟ من: صبر كن داره مياد. محمدجواد وقتي ماشين سمندشو ميبينه داد ميزنه: بدو بريم سوار ناصري شيم!!! من: پسرم سوار ناصري چيه؟ سوار ماشين آقاي ناصري بشيم. محمدجواد: ناصري واستا من اومدم. حالا سوار ماشین شده داد میزنه: کام آن تازه فهميدم علت تند رفتنش اينه كه واسه بچه‌ها سي‌دي محسن چاوشي ميذاره و صداشو بلند ميكنه. بابا: محمدجواد بريم يه مامان خوب بخريم كه هميشه خونه باشه؟ محمدجواد: نه. ميزنمتا!!! مامان: پس بريم يه بابا بخريم؟ محمدجواد: اممممممممم مامان: يه بابا كه پرشيا داشته باشه. محمدجواد: پرشياش كجاست؟ بابا و مامان: ..... محمد: بابا پرايد مال منه؟ بابا: پسرم وقتي من مردم واسه تو ميشه. محمد: با خنده. مامان اگه بابا بميره پرايد مال منه. بابا: ....... مامان: محمد جان چراغ قرمز يعني چي؟ محمد: واستا آقاااا. مامان: چراغ سبز چي ميگه؟ محمد: بفمايين آقا. پشت چراغ قرمز گير كرديم و ذره ذره جلو ميريم. تو اين وقت محمد ميگه: چراغ چرا قرمزه؟ مامان: خيابون شلوغه بايد صبر كنيم تا سبز بشه و از چهارراه رد بشيم. محمد: اه سبز شد. بريم ديگه. در همين وقت ماشين بغلي شروع به بوق زدن كرد و چراغ دوباره قرمز شد. محمد به ماشين بغلي: آقا بوق نززززن. چراغ قرمزه. واستا ديگه. اه راننده بغلي:..... مسافراي ديگه: ..... همسايه روبرويي در خونه رو زده و با من كار داشته. محمدجواد در رو كه باز ميكنه با داد ميگه: محمد: چرا زنگ ميزني؟ مگه آزار داري؟ همسايه: پسرم با مامانت كار دارم. محمد: مامانم كار داره. مياد كه در رو ببنده ميدوم جلوي در و بعد از عذرخواهي و شرمندگي باهاش صحبت ميكنم. با همكارا داريم به سمت سرويس ميريم. محمد در حالي كه دست آزيتا رو گرفته و داره راه ميره به من ميگه: محمد: مامان. آزيتا عشقه. دوستش دارم. من: آره پسرم آزيتا خوبه. محمد: مامانش نازه. دوستش دارم. من: .....
+ نوشته شده در سه شنبه 22 آبان1386ساعت 13:0 توسط شهلا \|

	عشق مامان بهم بگو حاج آقا کیه؟
سلام خاله‌ها،‌ پسرخاله‌ها و اجباراً دخترخاله‌هام از اين جهت ميگم اجباراً دختر خاله‌هام چون كه فعلن ميونه‌ خوبي با دخترا و خانوما ندارم (البته اين فكر مامانمه). تازگيا يواش يواش به اينكه چه جوري بايد تو جمع خانوما خودمو نشون بدم عادت ميكنم. بابا تقصير من كه نيست اين خاله‌ها همگي دوست دارن سر به سره من بذارن و يا لپ منو بكشن يا كلامو بردارن يا بوسم كنن و خيلي ياهاي ديگه. ولي خوب من بعدازظهرا خيلي خسته‌ام و حال و حوصله سروكله زدن با اون همه خانومو ندارم. البته صبح‌ها به خاطر اينكه هوا سرده و دوس دارم تو تختم بخوابم و هر وقت دلم خواست بيدار بشم، هم بداخلاقم. امروز صبح كه از سوسي (با كسره سين اول و ساكن واو) كه البته منظورم همون سرويسه مامانه پياده شدم حتي واسه آقايون هم جالب بود كه من ميخنديدم. راسياتش تو هر وضعيتي با آقايون خوبم البته دو تا آقا هستن كه با مامانم سوار سرويس ميشن و چون مامان ميگه محمدجواد به عموها سلام كن و من طبق معمول برخلاف اون كارامو انجام ميدم نه سلام ميكنم و نه جواب سلامشونو ميدم. ولي با بقيه هم سرويسيا خوبم. مثلاً‌ يكيشون مسئول اينه كه از نون بربري تازش به من بده وگرنه غوغا به پا ميكنم. حتي امروز كه حواسم بهش نبود و بهش سلام نكردم (خودتون ميدونين واسه چي سلام ميكنم ديگه) بنده خدا مامانمو صدا كرد و كل نونو داد بهش و گفت هر چقدر محمدجواد دوس داره ازش بردارين. داشتم ميگفتم تازگيا با يه خاله كه تو سرويس كنار مامان ميشه خوب شدم. حتي چند وقته پيش چند روزي نبود از مامان پرسيدم: مامان خاله كوش؟ چرا نمياد؟ و خودتون بهتر ميتونين قيافه مامان رو مجسم كنين!!!!! خلاصه اين خاله‌هه خيلي خوبه. من ياد گرفتم بوسش كنم. واسش ناز كنم. حرفاي دلمو واسش بگم. براش تعريف كنم كه ديروز مامان منو چه جوري اذيت كرد. تو خونه كدوم اسباب‌بازيمو شيكوندم و .... مامان هر وقت زيادي ذوق ميكنه بهم ميگه: حاجي. و من كه ميدونم تو اينجور مواقع بايد يه لبخند بزنم و سرمو برگردونم كه چشام تو چشاش نيفته تحويلش نميگيرم. وقتي چند بار گفت بعداً ميگم بله و اون موقعس كه مامان ميگه دوستت دارم حاجي. و در جوابش صداي قهقهه منه كه مياد. در جواب هر كي ازم بپرسه حاجي كيه؟ ميگم محمدجواد مامان تو خونه نشسته بود و داشت كار خودشو ميكرد. رفتم جلوش و دستمو مشت كردم و گرفتم جلوي دهنش و گفتم: من: سلام مامان: سلام عزيزم من: ببخشين، ام (با كسره الف) شما چيه؟ مامان: چي؟ من: ام من محمدجواد ميرحسيني مامان كه از تعجب شاخ درآورده بود گفت: حالا فهميدم ام من شهلا ..... من: نه. مامانه ميرحسيني مامان: نه پسرم. اسم من شهلا .... من: نه ... نه .... نه مامان: خوب ام بابا چيه؟ من: باباي ميرحسيني!!!! مامان: حالا اگه گفتي ام آجي چيه؟ من: آجيم فائزه ميرحسيني. صبح طبق معمول بهانه‌اي داشتم كه از خونه بيرون نيام و مامان ديرش شده بود. منم لج كردم و گفتم: من نميام. مامان: خوب نيا. خودم تنها ميرم و سوار سرويس ميشم و با آقاي ناصري ميرم پيش نرگس جون. گفتم: منم نميام. ميرم تختم ميخوابم. مامان: محمدجواد من اگه برم ديگه نميام ببرمت ها... من: واقعاً .... مامان كه چشاش از حدقه دراومده بود: بله من: خوب منم ميرم خونه مامانيم اينا. اصلاً تو بدي. مامانيم خوبه. عمه خوبه. مامان: خداحافظ من: همينجوري به در نيگا كردم و بي‌خيال رفتم رو تختم خوابيدم. مامان كه مجبور شده بود برگرده و نازمو بكشه اومد و ديگه به گريه افتاد و گفت محمدجان پاشو بريم وگرنه سرويس ميره‌ها. و اينجا بود كه وقتي بوسم كرد راضي به اومدن باهاش شدم. فكر كرده ميتونه با من لجبازي كنه. تازه اگه سرم داد بزنه ميدونه خيلي بلندتر سرش داد ميزنم. داشتيم از خيابون رد ميشديم. خيابوناي طرف ما خيلي خلوته. منم كه اصلاً عادت ندارم حتي تو چهارراه دسته مامان رو بگيرم و مامان بيچاره بايد دنبالم بدوه. خلاصه داشتم با خيال راحت از خيابون رد ميشدم. يه ماشين تندي پيچيد تو خيابون. حالا فكر كنين با صداي ترمزش همه واستاده بودن كه ببينن چي شده؟ و من كه خيلي ترسيده بودم داد زدم: پرايد، يواش، ترسيدم. ميزنمت ها.... اهه و خيلي كلمات ديگه كه مامان يادش نمياد. اونجا بود كه راننده پرايده نميدونم چي شد كه همون پشت فرمون تا چند لحظه كه ما داشتيم از اونجا دور ميشديم فقط به ما نيگا ميكرد و از جاش تكون نميخورد..... با يه موتوري ديگه هم اين برنامه رو پياده كردم. فقط فرقش اينه كه موتوريه هر روز صبح و عصر ما رو ميبينه و بهم ميخنده.... اگه راننده سرويس هم تند بره و ترمزاي بيجا كنه همين بلا رو سرش ميارم. با هيچ كس هم رودربايستي ندارم. ولي امان از وقتي كه تو ماشين خودمون بشينم فقط ميگم بابا تن تن برو. پژو برو كنار. موتوري بوق نزن. بابا پرشيا نما (راهنما) ميزنه. بچه برو ... ميزنمتا.... مامانش بگيرش ديگه..... مامان داشت با يه وسيله‌اي كار ميكرد كه خيلي سروصدا داشت. بعد از چند دقيقه داد زدم سرش و گفتم: مامان بسه ديگه. سرم رفت. چقدر سر و صدا ميكني. عشقم اينه كه برم و با لگد بزنم به قالپاق ماشينا تا صداي آژيرشون دربياد ولي اگه بكشن حاضر نيستم دست به ماشين خودمون بزنم. يه همسايه داريم كه خيلي منو دوست داره. چند روز پيشا با بابام رفته بوديم پائين و ديديمش و اون وقتي به من دست داد گفت چه طوري محمدجواد؟ و من با كمال خونسردي گفتم: خلجي .... خوبي... حالا هر چي بابام ميگه پسرم بگو آقاي خلجي. ولي مگه حريف من شد. به كلمه دوستت ندارم خيييلي حساسم. يعني وقتي مامان ميگه دوستت ندارم اينگار دنيا تو سرم خراب ميشه و تا وقتي مامان از حرفش برنگرده اينقده ميگم: مامان دوسم نداري نه؟ و وقتي زيادي تكرارش ميكنم اون موقع ميگه چرا عزيزم دوستت دارم ولي اينكارت اشتباهه و من قبول ميكنم و با يه بوس قهرمون به آشتي تبديل ميشه. كلماتي كه ميگم: ميشنگم = ميشكونم چردم (با فتحه چ) = كردم پرايدم = همه ماشيناي پرايد آجيم = آجي فائزه ام (با كسره الف) = اسم دادز = خداحافظ بشو (فتحه ب) = پاشو نمايي = راهنماي ماشين دمبانش ميگنديم = دنبالش ميگرديم اندون = هندونه كه عاشقشم دمگه = دكمه دااگون = داغون دختم (با ضمه د و فتحه ت) = خوردم ابششاه = اشتباه فعلن تا بعد خداحافظ
+ نوشته شده در سه شنبه 8 آبان1386ساعت 14:30 توسط شهلا \|

	خدایا هزاران بار شکرت.....
خدایا یعنی پیغام زیر واقعاْ حقیقت داره؟ نوشته هات رو خوندم ، مطمئن باش كه بي تاثير نبود، كلمه به كلمه اش رو خوندم . خدايا يعني لايق بودم تا بتونم يكي از بنده‌هاي خوبت رو به فكر وادار كنم. خدايا شكرت، شكرت، شكرت و هزاران بار شكرت. خدايا به بزرگيت قسم كه دستم به اين نمي‌رفت تا خاطرات پسركم رو تو پست جديدم بذارم. نه اينكه فكر كنين كاسه داغ‌تر از آشم نه... دلم فشرده مي‌شد وقتي فكر ميكردم تو همين دور و بر يا خيلي واضح‌تر بگم تو همين دنياي مجازي يه ماماني از بچه‌اي ميگه كه دنبال تكيه‌گاهي ميگرده (خودتون ميدونين كه بعد از خدا بهتر از مادر به هيچ كس نميشه تكيه كرد) و ميخواد با زبون بي‌زبوني بهش بگه: - چشمام تحمل ديدن غم رو تو چشماي قشنگت ندارن..... - دستاي ناتوانم دنبال دستاني ميگرده كه اينجور سرد و يخ نباشه..... - قلبي رو جستجو ميكنم كه از تقدير زخمي نخورده باشه.... - شونه‌هايي واسه استراحت ميخوام كه هرگز در مقابل سنگيني مشكلات نلرزيده باشن ..... - قامتي كه چون سرو استوار باشه ..... - و خلاصه سلطان غمي رو ميخوام كه گوشام گريه‌هاي شبانه‌اش رو نشنيده باشه..... همون سلطاني كه شوري اشك سفيدي چشمهاي زيباشو خوني نكرده باشه..... خدايا تو رو به بزرگيت قسم ميدم..... به ناله‌هاي شبانه مادرم .... به قطرات اشكي كه شبها مخفيانه از گوشه چشماش روي بالشش ريخته و من خيسي اونو با تموم وجودم حس كردم. ولي مثل خودش نگذاشتم از بغض درونم باخبر بشه. مثل خودش لبخند زدم و با شيطنتام سرشو گرم كردم تا متوجه نشه كه خنده تلخ من از گريه غم‌انگيزتره.... خدايا ماماني ميخوام كه در كنار بابام بتونن طعم خوش زندگي رو بهم بچشونن... امشب يه كم خيالم راحتتره. امشب خيالم از اين جهت راحته كه پسر بهانه جون قشنگي خنده رو تو چهره مامانش ميبينه. دوباره شادي و شعف رو (هر چند با خستگي خيلي زياد همراه بوده طوري كه اون نتونسته از شدت كوفتگي بدن راحت بخوابه) تو اعماق وجود مامان مهربونش حس كنه. خدا كمك كرد و با همه دوستان تونستيم لبخندي هر چند كوچك رو به لباي بهانه مهربون وبلاگستان بنشونيم. بهانه از خدا ميخوام همه شما رو زير سايه پدرا و مادراتون حفظ كنه. انگار همين حالا مامانم جلوم نشسته و بهم لبخند ميزنه. يكي از اون داشته هاييت كه ازش نام بردي همون مادرته. همون ماماني كه تونست با زيركيش كاراي خونشو بهت واگذار كنه و تو رو از اون تارهايي كه دورت تنيده بودي بيرون بكشه. بهانه از ته دل دوس داشتم فقط واسه يه ساعت مامانم كنارم بود تا بتونم سر رو شونه‌هاش بذارم و هاي هاي گريه كنم. از غم دوستام واسش بگم. از شدت خنده قهقهه بزنم و اون طبق معمول بهم بگه دختر زشته صداي خندتو كسي بشنوه. حالا اينو با تموم وجودم فرياد ميزنم: مامان به خدا بعد از مرگت ديگه از اون خنده‌هام خبري نيس. خيالت راحت كه ديگه صداي خنده‌هامو كسي نخواهد شنيد ولي به روح بزرگت قسم سعي ميكنم صداي خنده ديگرون رو تا عرش بالا ببرم. بهانه تو رو خدا ببخشيد كه با اين جملات آخريم ناراحتت كردم. ولي به خدا ديگه نتونستم .... از خدا ميخوام تمام مادرا و پدرها رو براي بچه‌هاشون حفظ كنه. از طرف من مادرتو ببوس و ازش بخواه واسه من و امثال من دعا كنه.... آخه دعاي مادرا خيلي زود قبول ميشه و من از اين نعمت بيكران خدا محــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرومــــــــــــــــــــــــــــم
+ نوشته شده در چهارشنبه 2 آبان1386ساعت 15:59 توسط شهلا \|